ساعت مچی مردانه و زنانه سواچ SWATCH مدل SO29Z136

بررسی ساعت سواچ هنری SO29Z136 با عنوان زن‌ها و پرنده در مهتاب (Joan Miró's Women and Bird in the Moonlight)

این رفرنس هنری سواچ SO29Z136 با عنوان زن ها و پرنده در مهتاب (Joan Miró's Women and Bird in the Moonlight) از اثری هنری به همین عنوان توسط خوان میری اسپانیایی، هنرمند سورئال طراحی شده. این ساعت میتونه یکی از انتخاب های منحصربفردتون برای داشتن یک رفرنس هنری از سواچ باشه. اثری خلق شده در سال ۱۹۴۹ که توش می‌تونی شکل‌ زن‌ها و پرنده رو تشخیص بدی که با فرم‌های انتزاعی، رنگ‌های زنده و خطوط سیال پدید اومدن، طوری که انگار تو یه رویای سورئال قرار گرفتی. زمینه‌ی کار معمولاً تیره یا با رنگ‌های روشن و اشباع که ماهِ درخشان و ستاره‌ها رو تداعی می‌کنه و حضور زن و پرنده یه رابطه‌ی نمادین بین انسان و طبیعت ایجاد می‌کنه. زبان بصریِ میرو تو این اثر سرشار از نشانه‌ها و فرم‌های ساده ولی پرمعناست، چیزی که مخصوص خودششه و مخاطب رو به تعبیر فراتر از واقعیت دعوت می‌کنه.

روی تمام این رفرنس، بخش های مهمی از اثر چاپ شده. روی بند ساعت رنگ هایی از قبیل، سبز، اخرایی، قهوه‌ای، نارنجی و قرمز نقش بسته و قاب نیمه‌شفاف و عقربه‌های سرمه‌ای هارمونی رنگی ساعت رو دوچندان کرده. روی حلقه‌ی بند لوگوی موزه‌ی هنرمدرن تیت لندن رو میبینیم که نشان دهنده‌ی کالکشن مربوطه از همکاری سواچ و این موزه برای خلق این ساعته.

مشخصات ساعت سواچ هنری SO29Z136 با عنوان زن‌ها و پرنده در مهتاب (Joan Miró's Women and Bird in the Moonlight)

موومنت: کوارتز (باتری)
قاب: ۴۱ میلیمتر
لاگ تا لاگ: ۴۷/۴۰ میلیمتر
ضخامت قاب: ۹/۸۵ میلیمتر
قفل بند: سگکی
جنس بند: سیلیکونی
جنس قفل: پلیمر
جنس قاب: پلاستیک زیستی
سری محصول: Originals
کالکشن:‌ Swatch x Tate Gallery

خوان میرو که بود و چه کرد؟

خوان میرو یکی از مهم‌ترین هنرمندهای قرن بیستمی بود که در ۱۸۹۳ در بارسلونِ اسپانیا به دنیا اومد و تا ۲۵ دسامبر ۱۹۸۳ فعالیت کرد. او نقاش، مجسمه‌ساز، گرافیست و سرامیست بود و مهم‌ترینش اینه که تونست سورئالیسم رو با زبانِ کاملاً شخصی خودش قاطی کنه. تو کارهای میرو، اشکال ساده، رنگ‌های زنده و فرم‌هایی که گاهی انگار از کودکی یا رؤیا میان بیرون، به‌جای تقلید واقعیت ظاهر می‌شن؛ انگار داره جهانِ درونش رو نقاشی می‌کنه، نه دنیا رو.

او اوایل کارش تحت تاثیر کوبیسم و فوویسم بود، ولی خیلی زود راه خودش رو پیدا کرد و با فرم‌ها و نمادهای خاص، زبانی ساخت که بین سورئالیسم، آبستره و نشانه‌پردازیِ نمادین حرکت می‌کنه. کارهای میرو مثل «زن‌ها و پرنده در مهتاب» یا «تولد جهان» نه فقط تصویر، بلکه احساس و انرژیِ درونی رو منتقل می‌کنن؛ انگار داره با رنگ و شکل حرف می‌زنه نه با تصویر واقعی. به‌طور کلی، میرو هنر رو مثل موسیقی یا رؤیا می‌بینه: قانون واقعیت نداره و خودش قوانینش رو می‌سازه—همون چیزی که باعث شد آثارش همیشه پر از رمز، بازی‌، طنز و عمق باشن.

موزه هنرِمدرن تِیت کجاست و ماجرای همکاریش با سواچ چیه؟

تیت مدرن Tate Modern لندن فقط یه موزه نیست؛ یه جور نقشه‌ی راهه برای اینکه بفهمی هنر مدرن و معاصر اصلاً چطور شکل گرفته. تیت مدرن سال ۲۰۰۰ توی ساختمون یه نیروگاه قدیمی کنار رود تیمز افتتاح شد. یکی از تفاوت‌های مهمش اینه که خیلی وقت‌ها آثار رو فقط بر اساس تاریخ و سال نمی‌چینه؛ بیشتر رویکردش موضوعی و مفهومیه. یعنی ممکنه توی یک مسیر، هم‌زمان با چند دوره و چند سبک روبه‌رو بشی، ولی همه‌شون یه ایده‌ی مشترک رو دنبال کنن.

تیت مدرن کلی اثر مهم توی مجموعه و نمایشگاه‌هاش داره و اسم‌های بزرگی توش پیدا می‌کنی؛ از پابلو پیکاسو (Pablo Picasso) و هنری ماتیس (Henri Matisse) گرفته تا اندی وارهول (Andy Warhol)، مارک روتکو (Mark Rothko)، دیوید هاکنی (David Hockney) و لوئیز بورژوا (Louise Bourgeois). یعنی عملاً می‌تونی مسیر هنر قرن بیستم تا امروز رو یه‌جا ببینی: از نقاشی مدرن تا مجسمه، ویدیوآرت، اجرا و اینستالیشن. خود فضای موزه هم یه بخش از تجربه‌ست؛ صنعتی، باز، و جوری طراحی شده که هنر رو از حالت “فقط برای اهلش” دربیاره و برای آدم معمولی هم قابل لمس کنه.

تیت از سال ۲۰۱۸ وارد همکاری با سواچ شده و کالکشن Swatch x Tate Gallery رو معرفی کردن؛ ایده‌اش اینه که بعضی آثار هنریِ تیت از دیوار موزه بیان روی مچ دست مردم. توی این کالکشن ساعت‌ها بر اساس آثار ۷ هنرمند طراحی شدن: ویلیام ترنر (J. M. W. Turner)، مارک شاگال (Marc Chagall)، خوان میرو (Joan Miró)، فرنان لژه (Fernand Léger)، هنری ماتیس (Henri Matisse)، ویلهمینا بارنز-گراهام (Wilhelmina Barns-Graham) و لوئی بورژوا (Louise Bourgeois). تیت مدرن فقط موزه‌ی نمایش اثر نیست؛ یه مرکز زنده‌ست که کمک می‌کنه هنر رو بهتر بفهمی، تجربه‌اش کنی و حتی باهاش زندگی کنی.